Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2026

Τις προάλλες διάβασα στο www.dwrean.net ένα κείμενο του κ. Οικονομίδη για το πώς να κρατάτε το laptop σχετικά δροσερό μες στο καλοκαίρι.

Θα σας πω κι εγώ ένα κόλπο το οποίο δεν είναι δικό μου ακριβώς: το είχα διαβάσει παλιά κάπου στο διαδίκτυο – ή το είχα δει σε κάποιο βίντεο – δεν θυμάμαι πού τώρα.

Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε βάση για το laptop, που κι αυτή πάλι μια επιφάνεια είναι, μπορείτε να κάνετε το εξής: Πάρτε τέσσερα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερό. Κολλήστε στην επάνω μεριά του κάθε καπακιού το αυτοκόλλητο που κολλάνε κάτω από τα πόδια των καρεκλών για να μη γλιστράνε στο πάτωμα. (Μπορείτε να τα βρείτε παντού: λαϊκή, σουπερμάρκετ – δεν είναι τίποτα σπάνιο.)

Ορίστε ένα τέτοιο καπάκι με αυτοκόλλητο:

Βάλτε το laptop επάνω σε αυτά τα τέσσερα καπάκια (ένα σε κάθε γωνία του, φυσικά), έτσι ώστε το αυτοκόλλητο να βλέπει στο τραπέζι και η κενή μεριά του καπακιού να βλέπει προς το laptop. Τα αυτοκόλλητα απλώς χρειάζονται για να μη γλιστράνε τα καπάκια πάνω στο τραπέζι και σου φύγει το laptop τσουλήθρα.

Αυτό είναι καλό, γιατί:

(α) είναι πολύ φθηνή λύση,

(β) πολύ εύκολο να το φτιάξεις,

(γ) κρατά το laptop στον αέρα, χωρίς να ακουμπά πουθενά – ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να αναπνέει.

Μπορείς να κάνεις και κάτι ακόμα για να το βοηθήσεις κι άλλο: βάλε ένα μικρό ανεμιστηράκι να το χτυπά από τη μεριά που είναι ο επεξεργαστής του (το CPU). Μπορείς να την εντοπίσεις εύκολα, γιατί λογικά θα είναι και η πιο ζεστή μεριά στην αφή.

Αν μετράς τη θερμοκρασία με κάποιο πρόγραμμα όπως το πολύ καλό Core Temp, ίσως να μη δεις καμιά τρομερή διαφορά άμεσα. Όμως διαφορά υπάρχει. Όταν το CPU σηκώσει θερμοκρασία, λόγω των ρευμάτων αέρα και ότι το laptop δεν ακουμπά πουθενά, μπορεί να την αποβάλει πιο εύκολα. Πχ, αν από τους 50 βαθμούς ανεβεί στους 70, μετά θα ξανακατεβεί πιο γρήγορα στους 50.

Για τα ανεμιστηράκια έχω και μια δική μου πατέντα (που κι αυτή υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο, αν δεν κάνω λάθος). Δεν αγοράζω κανονικό ανεμιστηράκι usb της αγοράς. Αγοράζω εσωτερικό ανεμιστηράκι που είναι για το cpu υπολογιστή desktop, και χρησιμοποιώ αυτό. (Συγκεκριμένα, τώρα έχω δύο τέτοια να βαράνε το laptop μου, και είναι πολύ καλά.)

Πώς το κάνεις:

Αγοράζεις ένα ανεμιστηράκι εσωτερικό για CPU, κατά προτίμηση των 12 cm.

Κόβεις την άκρη του καλωδίου, δηλαδή το βύσμα που είναι για ένωση με το motherboard. Βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια. (Αν έχει περισσότερα, μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.) (Εγώ το καταφέρνω αυτό με ένα απλό αλλά καλό ξυραφάκι, για να κόψω εύκολα το πλαστικό καλώδιο γύρω-γύρω.)

Παίρνεις ένα παλιό καλώδιο usb που δεν σου χρειάζεται πια. Κόβεις την άκρη του που έχει το micro usb (κρατάς την άκρη με το μεγάλο usb άθικτη). Σκίζεις την κομμένη άκρη του καλωδίου (με ξυραφάκι) και βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια που είναι για το ρεύμα. (Αν έχει περισσότερα από δύο, πάλι μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.)

Βάλε το usb πάνω σε ένα hub που παίρνει ρεύμα (όχι από το κομπιούτερ σου· από κάποιον μετασχηματιστή· να μην είναι συνδεδεμένο με το κομπιούτερ, για λόγους ασφαλείας). Φέρε σε επαφή τα δύο σύρματα του usb με τα δύο σύρματα από το ανεμιστηράκι. Αν έχεις περισσότερα σύρματα, απλά κάνε δοκιμές μέχρι να βρεις τα σωστά. Το ανεμιστηράκι θα αρχίσει να γυρίζει.

Για να στέκεται όρθιο το ανεμιστηράκι, του βάζεις από πίσω δύο μακριές βίδες. Για παράδειγμα, δείτε πώς είναι ένα από τα δικά μου τώρα:

Αυτό είναι το βασικό. Αποδώ και πέρα έχεις κάποιες επιλογές...

Αλλά πρώτα: γιατί να κάνεις αυτό τον κόπο όταν μπορείς απλά να αγοράσεις ένα ανεμιστηράκι κανονικό;

(α) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια κάνουν λιγότερο θόρυβο.

(β) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια είναι πιο λιγνά και κομψά· δεν σου τρώνε χώρο πάνω στο τραπέζι.

(γ) Έχει κι άλλα κόλπα που δεν ανέφερα ακόμα.

Όπως έλεγα, τώρα έχεις κάποιες επιλογές.

Το πιο απλό που μπορείς να κάνεις είναι να δέσεις τα σύρματα με μονωτικές ταινίες και να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub για να δίνεις ρεύμα στο ανεμιστηράκι. Μπορείς επίσης, όμως, να συνδέσεις τα σύρματα μέσα σε ένα απλό διακοπτάκι (το αγοράζεις πολύ φτηνά από σουπερμάρκετ ή από κατάστημα με ηλεκτρικά, ή κι από ορισμένες λαϊκές!), και μετά ανοιγοκλείνεις αυτό αντί να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub.

Ορίστε ένα δικό μου διακοπτάκι το οποίο ήταν από μια παλιά, παμπάλαιη λάμπα που είχα στο σπίτι και δεν δούλευε πια (αλλά το διακοπτάκι είναι καλό!):

Βασική σημείωση εδώ: Το ρεύμα που περνά από τα usb δεν είναι επικίνδυνο: είναι 4,5 με 5 volt. Δεν βλάπτει άνθρωπο. Μπορεί απλά να νιώσεις ένα τσίμπημα στα δάχτυλα, τίποτα περισσότερο. Ακόμα και τα 12 volt (που θα αναφέρω παρακάτω) είναι άκακα. Αλλά, όπως και νάχει, δείξε κάποια προσοχή. (Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ τίποτα το επικίνδυνο με τέτοια τάση, αλλά, εντάξει, το λέμε κι αυτό.) (ΜΗΝ επιχειρήσετε παρόμοιο πείραμα με υψηλότερες τάσεις· έχει σκοτωθεί κόσμος έτσι.)

Αφού το έχεις συνδέσει το ανεμιστηράκι με το καλώδιο usb, μπορείς τώρα να κάνεις το εξής ωραίο: να μάθεις πώς να ανεβοκατεβάζεις την έντασή του.

Τα πάντα εξαρτώνται από τον μετασχηματιστή που παίρνει ρεύμα το hub. Κανονικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 volt. Κι αυτό να το έχετε υπόψη: Αν ο μετασχηματιστής δίνει περισσότερα από 5 volt και βάλεις επάνω στο hub, πχ, ένα flash disk, θα σ'το ψήσει. Σοβαρά. Το έχω πάθει. Μου το έψησε κανονικότατα· χάθηκαν όλα τα δεδομένα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλες συσκευές usb. Γενικά, οι συσκευές usb δεν αντέχουν πάνω από 5 volt. Ακόμα και στα 6 μπορεί να ψηθούν. Αν τους ρίξεις 12 volt, είναι σίγουρα τελειωμένες.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ανεμιστηράκια. Τα ανεμιστηράκια αντέχουν τουλάχιστον 12 volt.

Οπότε, το hub μπορείς να το συνδέσεις με έναν μετασχηματιστή που δίνει 12 volt, και θα δεις πόσο αέρα θα σου κάνουν. (ΠΡΟΣΟΧΗ: Επάνω σε αυτό το hub ΜΗΝ βάλεις άλλες συσκευές usb. Όπως είπα παραπάνω, θα σου τις κάψει.)

Το ακόμα καλύτερο είναι ότι υπάρχουν μετασχηματιστές που έχουν ένα κουμπάκι ή ένα κλειδάκι με το οποίο μπορείς να ρυθμίζεις την τάση, τα volt. Μπορείς να το ρυθμίσεις από 1,5 volt μέχρι 12. Αν βάλεις τέτοιο μετασχηματιστή στο hub, μπορείς έτσι να ρυθμίζεις την ένταση με την οποία βαράει το ανεμιστηράκι.

Αυτός είναι ένας παλιός, καλός μετασχηματιστής που έχω, όπου μπορείς να ρυθμίζεις την τάση με κλειδάκι (ναι, είναι θηρίο· σήμερα υπάρχουν και πιο κομψοί):

Εγώ τώρα έχω δύο τέτοια ανεμιστηράκια επάνω σε hub, και, φυσικά, μες στο καλοκαίρι η τάση είναι σταθερά στα 12 volt. Τον χειμώνα, για να μη ζουζουνίζουν, τη ρίχνω στα 9 volt.

Οπότε, τώρα έμαθες πώς να κουλάρεις το laptop σου μόνος σου, χωρίς ειδική βάση.

Κι αυτή η πατέντα είναι καλύτερη από βάση (αν έχεις το laptop συνέχεια πάνω σ’ένα τραπέζι/γραφείο), γιατί το μηχάνημα είναι στον αέρα και το βαράνε και ρεύματα αέρα αποδώ κι αποκεί. Δεν υπάρχει πιο κουλαριστή κατάσταση. Το laptop σου θα σου πει ευχαριστώ.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)